نایس تولز

شعر نو : اتاق گفتگوی ۳

۲۲ دی ۱۳۹۶

اتاق گفتگوی 3 - چرا شعر ، در جامعه امروز ما خریدار واقعی ندارد ؟ با درود به دوستان و اساتید عزیز و گرامی ام
برای اتاق گفتگوی این ماه موضوع دیگری را در نظر داشتم ولی کامنت استاد امید علی دائم امید پای آخرین شعر شان با عنوان “منتظر م باش ” باعث شد که این کامنت و پرسش های مطرح شده در آن را برای این گفتگو انتخاب کنم :

مدتی ست با شعر قهرم ، با خودم قهرم ، گاهی فکر می کنم ” شعر “این زیباترین زبان دنیا ، این دل انگیز ترین هدیه ی خدا ،این مائده های آسمانی ، این آیه های روحانی ،انگار قرار نیست حال خودمان را هم خوب کند ، آنوقت ، چگونه انتظار داریم در مخاطب تاثیر بگذارد ، فایده ی اینهمه جان کندن و سرو کله ی هم زدن چیست ؟فایده ی اینهمه رنج های آشکار و نهان ، بی خوابی ها ، فریادها ، زوزه ها -که به درو ن خود می کشیم- چیست ؟چرا حال من نوعی بهتر نمی شود ؟ چرا درک و دریافتم ارتقاع نمی یابد ؟ چرا نمی توانم شعری بسرایم اثر گذار … چرا زبان شعر مرا ،با این همه سادگی ، برادرانم ، فرزندانم با تحصیلات عالی نمی خوانند ، و اگر می خوانند چرا در نمی یابند . حتی ما خودمان هم اغلب زبان همدیگر را نمی فهمیم ، برای اشعار همدیگر چنان داستانهای دور از همی می سازیم که حیرت آور است . چرا اشعار ما از جنس آینه و نور و بلور نیست ؟ آیا حرفی برای گفتن نداریم ؟آیا این لکنت زبان ، ناشی از بی محتوائی ا شعارمان نیست که در پشت مغلق و غامض و رمز و راز می کنیم ؟ چرا چنگی بدل نمی زنند ؟ دفترهای شعر بسیار زیبا و فاخری از حراجی ها میخرم که پس ازگذشت سالها از انتشارشان هنوز لای کتاب باز نشده ، هزار تومان بارکد زده اند و به پانصد تومان می فروشند باز خریدار ندارند . چرا ارتباط شعر -نمی گویم با مردم عادی ِ کوچه و خیابان ، با اینهمه تحصیل کرده ، با مدارک دانشگاهی ، اینهمه اساتید و فرهیخته ، اینهمه شاعر و نا شاعر که خودمان باشیم ، که اگر جمع بزنیم به چندین صد هزار تن می رسد ،قطع شده ؟ طوریکه دفتر شعر در تیراژ هزار و دو هزار نسخه ، روی بساط حراجی ها خاک می خورد . مگر شاعران خود کتاب نمی خوانند پس چرا تیراژ کتابها و دفاتر شعر اینقدر ناچیز است ؟ آیا بنظر شما تعداد شاعران از تعداد خوانندگان بیشتر نشده . می خواهم بگویم ؛ شعر دیگر به اندازه ی تعداد خود شاعران هم مخاطب ندارد . آیا این درد آور نیست ؟ آیا من اشتباه می کنم ؟زمانی در شیراز شعری گفته می شد و اندکی بعد ملاحان در چین می خواندند ، آنهم با آن وسایل ارتباطی . چه بر ما رفته است ؟ این -رسانه – طبق تعریف استاد جاذب -چرا اینقدر نا رسا شده ؟ …
مدتی ست با خودم هم قهرم …

# امید علی دایم امید

***

نظر دوستان در این رابطه ؛ تحلیلشان از بحران موجود و راه برون رفت از این بحران چیست ؟